We Evolve to be what we don't want to be

சட்டையைப் பிடித்து புரளவும் தெரிந்தது கட்டிப் பிடித்து உருளவும் தெரிந்தது நாட்கள், மாதங்கள், வருடங்கள் கழித்து, ரத்தமும் சதையும் வளரும் வேளையில் மூளையும் வளர நினைத்தது சந்தோஷம் ஒன்றே குறியென்ற மழலையை சின்னா பின்னமாக்கி, சமூக அமைப்பில் 'தான்' என்ற என்னமோ மூளையின் மூலையில் ஊடுருவி உடல் முழுதும் பரவியது சந்தோஷம் போனது சாபங்கள் சிரித்தது 'ஏன் வளர்ந்தோம்?' என்று தினம் எண்ணும் அளவிற்கு வாழ்கை, வெறுப்பை வேரோடு பதித்தது பேருந்து நிற்காமல் ஓடிடவே, சக்கரம், ஓடியே தேய்கிறது கடந்து வரும் சாலைகள், குண்டும் குழியுமாய் தூக்கி வாரிப் போட்டிடவே வாழ்கை என்னதும் சக்கரம் வடிவிழந்து போகிறது - சுந்தர் ராம் (03/08/2017) -

முதல் நாள் இன்று

"மூணு வருஷம் முன்னாடி, இதே இடம், உன் ட்ரீட், ஞாபகம் இருக்கா?" என்றான் அவன்

..........

"உன்னை ரெஃபர் பண்ணதுல ஒரே ஒரு நல்ல விஷயம் நடந்துச்சு, ரெஃபரல் போனஸ் வந்துச்சு" என்றாள் அவள்

..........

"உனக்கு ரெஃபரல் போனஸ் வந்ததாலே ஒரே ஒரு நல்ல விஷயம் நடந்துச்சு, நீ ட்ரீட் கொடுத்த" என்றான் அவன்

..........

"அந்த ஃபர்ஸ்ட ட்ரீட் தான், நம்ம ஃபர்ஸ்ட டேட்-ஆ மாறுச்சு" என்றாள் உற்சாகத்துடன் அவள்

..........

"அந்த ஃபர்ஸ்ட டேட்-ல தான் என் புது மொபைல் கீழ விழுந்து கிராக் ஆச்சு, கூடவே சேந்து நானும் கிராக் ஆனேன்" என்றான் அவன்

..........

"அதெல்லாம் ஒரு காலம்!!" என்று நகைத்துக்கொண்டே ஆர்டர் செய்தனர் இருவரும்
..........

ஒருநொடியும் விலகாமல்

ஒருநொடியும் விலகாமல் இருதிவரை கைகோர்த்து மூன்றாம் உலகப்போராய் நாற்காலம் சண்டையிட்டு ஐம்புலனை அடக்கிற்ற ஆறுவிரல் ஆணென்னை ஏழரைச் சனியாகி எத்திசையும் காதலித்து நவக்கிரகம் சுற்றாற்போல்

பைத்தியமாய் சுற்றவைத்தாய்

A Ride to Remember – partly

I know I pressed it too hard, and it got stuck, I think so, but it was too late when I realized that. Can anything be done now? A million thoughts running in my mind, at that instant. I really dint know what to do, I was wondering is there any way this could be a dream. I was wondering what I am going to tell my parents. I had just dropped my dad at his office some 10 minutes back. I was wondering if anybody around is watching me. It was almost like flying in the air, except for that I was holding so tight.

Everything got stuck, it was out of my control, nothing was moving in an expected manner, neither did it stop, but it was sliding, along with me beneath it. First my legs, then my shoulders, now my hands, I was so glad that I had protection for my head, and as I was thinking about it, my helmet kissed the ground and I could hear it screeching over the road, just below my ears, and it all finally came to a halt(Remember the times? when using protection, meant wearing your helmet). I had fallen under the bike, just near to me was the guy sitting on his bike, who was trying to cross the road, panicked and stopped in the middle of the road, who was the reason why I braked so hard.

I was lying on the road, I don’t even remember his face, neither his bike, I was just trying hard to look into his eyes deeply, only to realize that he was looking at me, as a traffic, that got cleared, and paved his way to cross the road.

I stood up, and tried to move my bike out of the road, only to find that the front wheel had got stuck along with the guard, that caused it to skid. With the help of a few fellow human beings I managed to get it to a corner, and somebody brought a mechanic from somewhere, and helped me to get my bike ready.

It was my good, that I had some minor scratches on my hands. Well, helmet – yes, today I got to know, why its necessary. One guy, gave me water did some first aid, helped me fix myself, and my bike and sent me off when I felt comfortable. I was very happy that there are some kind people around us.

And that’s when I thought, I just got a new post to brag, sorry blog about.

I know, that I don’t know

I don’t know……
I don’t know……
I don’t know…… What???
I don’t know many things in this world

I don’t know why I am currently in this place
I don’t know why I am motivated to write this piece of shit
I don’t know why I am here sitting all alone in my room surrounded by walls
I don’t know why I did not get placed in the six companies I attended before Microsoft
I don’t know why the best company came 7th and I was the one for it
I don’t know why this company is not in Chennai
I don’t know why I am posted at Hyderabad
I don’t know why all my friends are at Chennai or Bangalore
I don’t know why I am sitting alone always having nothing to do although I have many things to do
I don’t know why or for whom am I writing this blog

I don’t know how we make friends so easily
I don’t know how each one is different from the other
I don’t know how the relationship with each one seems unique
I don’t know how opinions arise
I don’t know how opinions transform later
I don’t know how we talk to random people online
I don’t know how I get close to people I meet online
I don’t know how they inspire me in writing
I don’t know how they influence my life too
I don’t know how things start and how they end

I don’t know what I am writing now
I don’t know what all I need for my life
I don’t know what all I need for this moment
I don’t know what will be my tomorrow
I don’t know what my neighbours’ faces look like
I don’t know what is inside my bag’s side zip

I don’t know when will I realize what I actually need
I don’t know when will I mature enough to let things happen their own way and not crave for anything
I don’t know when will I buy my first bike
I don’t know when will I end this post

And there are already so many whys, hows, whats and whens in my life.
So, there is absolutely no mistake in not knowing the answers to all the questions in my mind.

Do you have any questions?
But, I don’t have answers :)